پترومتالز بررسی کرد: آخرین وضعیت بازار جهانی بیلت فولادی/ بدون حضور فولادسازان ایرانی، در بازارهای مختلف شمش فولادی چه می‌گذرد؟

به گزارش پترومتالز، بازار جهانی بیلت فولادی در هفته گذشته، تصویری عمدتاً راکد و بی‌رمق از خود به نمایش گذاشت. بیلت که ماده اولیه اصلی برای تولید میلگرد و مفتول در کارخانه‌های نورد سراسر جهان است، در هفته گذشته به وضوح تحت فشار شکاف عمیق میان هزینه‌های بالای تولید و ضعف تقاضای محصولات نهایی قرار داشت. در جنوب شرق آسیا، بازار بیلت تقریباً وضعیتی مشابه با بازار ترکیه را تجربه می‌کرد. خریداران تایلندی و فیلیپینی که تا پیش از بحران خاورمیانه، بخش قابل توجهی از نیاز خود به بیلت را از ایران تأمین می‌کردند، اکنون به ناچار به سمت بیلت چین روی آورده بودند. آخرین قیمت ثبت‌شده برای بیلت صادراتی ایران پیش از بحران، در محدوده ۳۹۳ تا ۴۰۵ دلار به ازای هر تن فوب بود. این منبع ارزان‌قیمت اکنون از دسترس کشورهای جنوب شرق آسیا خارج شده است. اما این تغییر مبدأ تأمین، به معنای پذیرش بی‌چون‌وچرای قیمت‌های پیشنهادی چین نبود. قیمت بیلت صادراتی چین در هفته گذشته در محدوده ۴۶۰ تا ۴۷۰ دلار به ازای هر تن فوب قرار داشت و با افزایشی ۲٫۵ دلاری نسبت به هفته قبل همراه بود. در بازار واردات جنوب شرق آسیا، قیمت بیلت بر مبنای سی‌اف‌آر در کانال ۴۸۵ تا ۴۹۰ دلار ثابت مانده بود. خریداران آسیایی که موجودی انبارهایشان در حد قابل قبولی بود و از سوی دیگر با تداوم تقاضای ضعیف برای میلگرد در بازارهای داخلی خود مواجه بودند، با رد پیشنهادات بالاتر فروشندگان، قیمت‌های پیشنهادی خود را در سطوح پایین‌تری مطرح می‌کردند. خریداران قیمت ۴۸۰ دلار سی‌اف‌آر را قابل قبول می‌دانستند، در حالی که فروشندگان بر روی ارقام بالاتر پافشاری داشتند. این رکود نسبی در بازار بیلت آسیا، در تضاد کامل با التهاب موجود در بازار اسلب و ورق گرم قرار داشت و نشان می‌داد که تقاضای واقعی مصرف‌کننده نهایی در بخش ساخت‌وساز و پروژه‌های عمرانی، هنوز به آن سطح از قدرت نرسیده است که بتواند افزایش قیمت‌های زنجیره‌وار ناشی از بحران خاورمیانه را هضم و جذب کند.

در خاورمیانه، فراتر از موضوع تنگه هرمز و تأثیر آن بر لجستیک، بازار میلگرد و به تبع آن بیلت، تحت تأثیر مستقیم کمبود مواد اولیه و افزایش قیمت قراضه و آهن اسفنجی قرار داشت. در شرق عربستان سعودی، یک کارخانه بزرگ فولاد، قیمت خرید قراضه سنگین خود را با افزایشی خیره‌کننده معادل ۱۰۰ ریال سعودی (حدود ۲۷ دلار) در هر تن افزایش داد و به سطح ۱۶۱۰ ریال (معادل ۴۲۹ دلار) رساند. این افزایش که در واکنش مستقیم به دشواری دسترسی به مواد اولیه وارداتی نظیر گندله سنگ آهن و فروآلیاژها به دلیل انسداد تنگه هرمز صورت می‌گرفت، نشان‌دهنده فشار عظیمی بود که به کارخانه‌های فولاد منطقه وارد می‌شد. در عربستان برخی کارخانه‌ها به دلیل کمبود مواد اولیه، ناچار به کاهش تولید فولاد خام خود شده‌اند و همین امر، در کنار تقاضای فصلی قابل قبول از سوی بخش ساخت‌وساز، قیمت میلگرد را در برخی مناطق تا ۲۰۰ ریال سعودی در هر تن افزایش داده بود. در عراق نیز وضعیت مشابهی حاکم بود؛ قطع برق همچنان گریبان‌گیر کارخانه‌های مجهز به کوره قوس الکتریکی بود و تولید بیلت در این واحدها را با اختلال مواجه کرده بود. این در حالی بود که عرضه بیلت ایران به عراق نیز به طور کامل متوقف شده بود و کارخانه‌های نورد عراقی را به استفاده از موجودی‌های محدود انبارهای خود یا خرید از منابع جایگزین با قیمت‌های بالاتر وادار کرده بود. در نتیجه، قیمت میلگرد در بازار داخلی عراق با افزایشی حدود ۱۰ تا ۲۰ دلاری در هر تن مواجه شد و کارخانه‌ها قیمت‌های جدیدی را در محدوده ۶۴۵ تا ۶۶۰ دلار به ازای هر تن درب کارخانه اعلام کردند. قیمت بیلت وارداتی در جبل‌علی امارات نیز تحت تأثیر این شرایط و با جهشی قابل توجه به محدوده ۵۱۵ تا ۵۵۰ دلار به ازای هر تن رسید.

در مسیر تجاری دریای سیاه که شاهرگ حیاتی تأمین بیلت برای ترکیه، شمال آفریقا و خاورمیانه محسوب می‌شود، قیمت‌های صادراتی بیلت روسیه و اوکراین با وجود فشارهای هزینه‌ای ناشی از انرژی و حمل‌ونقل، تقریباً درجا زدند. بر اساس ارزیابی‌ها، قیمت بیلت صادراتی سی‌آی‌اس در پایان هفته در سطح ۴۷۰ دلار به ازای هر تن فوب دریای سیاه تثبیت شد. این در حالی بود که کارخانه‌های روسی پیشنهادات خود را در محدوده بالاتری یعنی ۴۷۵ تا ۴۸۵ دلار فوب مطرح می‌کردند، اما به دلیل تقاضای اندک، معامله‌ای در این سطوح به ثبت نمی‌رسید.

اوکراین نیز بیلت خود را در سطوح بالاتری معادل ۵۰۰ تا ۵۱۰ دلار فوب عرضه می‌کرد که عمدتاً جنبه اسمی داشت. کارخانه‌های روسی که از یک سو شاهد تقویت ارزش روبل در برابر دلار به محدوده ۷۶ تا ۷۷ روبل به ازای هر دلار بودند و این امر فشار مضاعفی بر حاشیه سود صادراتی آن‌ها وارد می‌کرد و از سوی دیگر با کاهش چشمگیر تقاضای مؤثر از سوی خریداران اصلی خود یعنی ترکیه مواجه شده بودند، ترجیح دادند به جای درگیری در جنگ قیمت‌ها، تا حد زیادی در حاشیه بازار باقی بمانند. یک منبع تجاری تأکید کرد: “دلیل اصلی بالا بودن قیمت‌های پیشنهادی، تقویت ارزش روبل است. اما مسلماً کارخانه‌های روسی به مشتریان قدیمی تخفیف می‌دهند و به آن‌هایی که پیش‌پرداخت جزئی انجام می‌دهند، تخفیف بیشتری هم می‌دهند.”

در ترکیه، به‌عنوان بزرگ‌ترین واردکننده بیلت سی‌آی‌اس و یکی از مهم‌ترین بازیگران بازار جهانی بیلت، وضعیت به مراتب پیچیده‌تر بود. قیمت بیلت داخلی ترکیه در محدوده ۵۴۰ تا ۵۶۰ دلار به ازای هر تن درب کارخانه ثابت مانده بود و حجم معاملات به شدت کاهش یافته بود. برخی منابع از امکان خرید بیلت داخلی در سطوح ۵۳۵ دلار برای خریداران عمده خبر می‌دادند. در بخش واردات، پیشنهادات محدود بیلت روسیه در بازار ترکیه در سطوح ۴۹۵ تا ۵۰۰ دلار به ازای هر تن بر مبنای سی‌اف‌آر مطرح می‌شد که با احتساب کرایه حمل تقریبی ۳۲ دلاری، قیمت فوب متناظر با آن در محدوده ۴۷۰ تا ۴۷۵ دلار قرار می‌گرفت. با این حال، خریداران ترک که خود با رکود عمیق در بازار داخلی و صادراتی میلگرد دست‌وپنجه نرم می‌کردند، قیمت‌های قابل قبول برای بیلت وارداتی را حداکثر ۴۹۰ دلار بر مبنای سی‌اف‌آر اعلام می‌کردند و حاضر به پذیرش ارقام بالاتر نبودند. پلتس قیمت بیلت وارداتی ترکیه را در پایان هفته ۵۰۵ دلار به ازای هر تن سی‌اف‌آر ارزیابی کرد که نسبت به هفته قبل ۵ دلار افزایش نشان می‌داد، اما این افزایش عمدتاً تحت تأثیر رشد قیمت‌های پیشنهادی آسیا بود و نه معاملات واقعی. یک منبع تجاری، وضعیت بازار ترکیه را چنین توصیف کرد: “بازار قفل شده است. قیمت قراضه برای کارخانه‌ها بیش از حد بالاست، قیمت میلگرد بیش از حد پایین است و هیچ اعتمادی به آینده نزدیک وجود ندارد.” این جمله به خوبی گویای تناقضی بود که در بازار بیلت ترکیه وجود داشت؛ کارخانه‌های نورد به دلیل قیمت‌های بالای قراضه وارداتی که در پایان هفته گذشته در محدوده ۴۰۳ دلار به ازای هر تن سی‌اف‌آر معامله می‌شد، توانایی کاهش قیمت تمام‌شده بیلت داخلی خود را نداشتند، اما از سوی دیگر، تقاضای ضعیف برای محصول نهایی یعنی میلگرد، به آن‌ها اجازه نمی‌داد قیمت‌های بالاتری را برای بیلت خریداری شده بپذیرند. قیمت میلگرد صادراتی ترکیه با کاهش ۵ دلاری نسبت به هفته قبل، به سطح ۵۹۵ تا ۶۰۰ دلار به ازای هر تن فوب سقوط کرده بود و این کاهش، سیگنال واضحی از ضعف تقاضا در بازارهای مقصد نظیر اتحادیه اروپا و خاورمیانه بود. به موازات این رکود، پیشنهادات بیلت از سایر مبادی نیز در بازار ترکیه حضور داشتند، اما کمتر به معامله می‌انجامیدند. بیلت چین با قیمت ۵۱۰ تا ۵۱۵ دلار سی‌اف‌آر عرضه می‌شد که نسبت به هفته قبل افزایشی ۵ دلاری را نشان می‌داد. بیلت مالزی نیز در محدوده ۵۳۵ تا ۵۴۰ دلار سی‌اف‌آر و بیلت اندونزی در حدود ۵۴۰ دلار سی‌اف‌آر پیشنهاد می‌گردید. یک تاجر فولاد در این باره گفت: “من تا به حال هیچ معامله‌ای نشنیده‌ام.”

در چین، به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده و مصرف‌کننده بیلت جهان، بازار داخلی این محصول روندی نسبتاً باثبات اما همراه با افزایش‌های ملایم را تجربه می‌کرد. قیمت بیلت داخلی در تانگشان، واقع در شمال چین، در سطح ۲۹۸۰ یوآن به ازای هر تن درب کارخانه (با احتساب ۱۳ درصد مالیات بر ارزش افزوده) ثابت ماند که با در نظر گرفتن نرخ برابری یوآن در برابر دلار (۶٫۸۲ یوآن به ازای هر دلار)، معادل تقریبی ۴۳۴ دلار به ازای هر تن می‌شد. اما در شرق چین، قیمت بیلت با اندکی افزایش به محدوده ۳۳۱۰ تا ۳۳۳۰ یوآن (معادل ۴۸۵ تا ۴۸۸ دلار) به ازای هر تن رسید که افزایشی ۱٫۵ دلاری را نسبت به هفته قبل نشان می‌داد. این افزایش ملایم در بازار داخلی، عمدتاً تحت تأثیر رشد قیمت‌های آتی میلگرد در بورس شانگهای و همچنین تقویت ارزش یوآن بود. با این حال، بازار صادراتی بیلت چین با چالش‌های خاص خود مواجه بود. از یک سو، تقاضای داخلی نسبتاً پایدار و قیمت‌های مناسب، انگیزه کارخانه‌های چینی برای صادرات را کاهش می‌داد و از سوی دیگر، خریداران خارجی به دلیل افزایش قیمت‌ها و عدم قطعیت‌های ژئوپلیتیک، تمایل چندانی به ثبت سفارشات جدید نشان نمی‌دادند.