فولاد مبارکه؛ سد تورم در زنجیره فولاد

به گزارش پترومتالز، در شرایطی که قیمت برخی محصولات فولادی از ابتدای سال ۱۴۰۵ رشد قابل‌توجهی داشته، ورق گرم فولاد مبارکه تنها با افزایش حدود ۲ درصدی همراه شده است؛ ثباتی که نشان می‌دهد بزرگ‌ترین تولیدکننده ورق فولادی کشور، برخلاف التهاب بخش‌هایی از بازار، نقش خود را به‌عنوان ضربه‌گیر زنجیره تولید ایفا کرده است. اکنون پرسش اصلی این است که چرا این ثبات قیمتی در مسیر رسیدن به محصولات نهایی، به نفع مصرف‌کننده تمام نمی‌شود و بخش قابل‌توجهی از آن در حلقه‌های پایین‌دست زنجیره از بین می‌رود؟

بازار فولاد در سال ۱۴۰۵، صحنه‌ جدال میان «تلاطم‌های سوداگرانه» و «انضباط استراتژیک» است. در حالی که محصولات طویل ساختمانی با رشدی خیره‌کننده، بار سنگین تورم را بر دوش صنایع پایین‌دست گذاشته‌اند، ثبات ۲ درصدی قیمت ورق گرم در فولاد مبارکه، به مثابه‌ یک «سپر دفاعی»، مانع از انتقال تورم به کل زنجیره‌ تأمین شده است. این انضباط آگاهانه که برآمده از رسالت ملی این غول فولادی است، اکنون در هزارتوی بازارهای پایین‌دست، پیش از آنکه به دست مصرف‌کننده نهایی برسد، در جیب سوداگران آب می‌شود؛ شکافی که تنظیم‌گری مؤثر باید آن را هدف بگیرد.

آمار معاملات بورس کالا به صورت واضح نشان می‌دهند که از نقطه شروع سال ۱۴۰۵ تا پایان دهه اول شهریور، هزینه‌های تولید و قیمت نهایی محصولات در بخش‌هایی از زنجیره رشد چشمگیری داشته‌اند. در بخش محصولات میانی، «شمش بلوم (۵SP)» رشد ۱۴ درصدی را تجربه کرده است. اما بیشترین التهاب در انتهای زنجیره و در محصولات طویل ساختمانی دیده می‌شود؛ جایی که «تیرآهن ۱۴ و ۱۶» با ۳۸ درصد رشد و «میلگرد ۱۸ – A3» با ثبت رکورد عجیب ۴۶ درصد افزایش قیمت (از ۵۰۹,۶۷۱ ریال به ۷۴۲,۹۹۴ ریال)، پیشتاز تورم در بازار فولاد بوده‌اند.

سپر دفاعی و ضربه‌گیر ساختاری

در میان تلاطم‌های شدید قیمت‌ها در انتهای زنجیره ارزش، بهای ورق گرم، استثنایی معنادار و متمایز از کل بازار است. بررسی روند قیمتی از ابتدای سال تا دهم شهریورماه نشان می‌دهد که این نهاده استراتژیک، با رشدی ناچیز و تنها ۲ درصدی، از ۸۵ هزار به ۸۷ هزار تومان رسیده است. اما این ثبات، محصول رکود تقاضا نیست؛ بلکه برآمده از یک سیاست داوطلبانه و آگاهانه است.

فولاد مبارکه، در مقام بزرگترین تولیدکننده ورق در خاورمیانه، با درک عمیق از نقش خود در امنیت صنعتی کشور، با قربانی کردن بخشی از حاشیه سود خود، در برابر موج‌های تورمی ایستادگی کرده است. این رویکرد که حتی در دوران حساس پس از جنگ نیز تداوم داشت، فراتر از یک تصمیم تجاری، بازتابی از رسالت ملی برای حمایت از صنایع پایین‌دست و مهار شوک‌های قیمتی در سفره مصرف‌کننده نهایی است. در واقع، فولاد مبارکه با حفظ ثبات در ردیف نخست زنجیره، تلاطم‌های غیرمنطقی بازار آزاد را به چالش می‌کشد.

در نهایت، جدول تغییرات قیمتی اثبات می‌کند که تولیدکننده مادر به عهد خود در حمایت از تولید ملی پایبند بوده است؛ اکنون نوبت نهادهای تنظیم‌گر است که با الزام عرضه کامل محصولات پایین دست در بورس کالا، اجازه ندهند یارانه پنهانی که فولاد مبارکه برای ثبات بازار می‌پردازد، به جیب سوداگران سرازیر شود و در نهایت این یارانه به دست مصرف کننده نهایی برسد.