دکتر نبی‌اله محمدی، نماینده مردم زنجان و طارم: اغلب مردم نه پول سفر دارند، نه سوختی برای ذخیره کردن؛ مسئولان از مردم توقعی فراتر از توانشان نداشته باشند!

دکتر نبی‌اله محمدی، نماینده مردم زنجان و طارم طی یادداشتی نوشت: اینکه به مردم توصیه می‌شود سهمیه سوخت خود را برای سفر ذخیره کنند، بیش از آنکه راهکار باشد، نشان‌دهنده فاصله عمیق برخی مسئولان با واقعیت‌های زندگی مردم است. آقایان! کارگر و کارمند، نظامی و فرهنگی، بازنشسته، کسبه و اغلب اقشار دیگر امروز با حقوق یا درآمدی که دارند، به‌زحمت می‌تواند هزینه‌های زندگی را حداکثر تا نیمه ماه تأمین کند. بسیاری از خانواده‌ها آن‌قدر درگیر تأمین پول اجاره‌خانه، خوراک و هزینه‌های روزمره هستند که اساساً فرصتی برای فکر کردن به سفر ندارند و اعتباری برای سفر در بودجه خانواده نمی‌ماند. با این مدلی که دنبال می‌کنید سهمیه بنزین مردم، کفاف رفت‌وآمد روزانه و رساندن فرزندانشان به مدرسه را هم نمی‌دهد؛ حالا از کدام سفر و کدام ذخیره سوخت صحبت می‌کنید؟ آیا قصد دارید در آینده بنزین گران ارائه دهید که آنگاه زندگی فقط برای ثروت‌مندان ممکن خواهد بود.

سؤال اساسی اینجاست: مردم قناعت و صرفه‌جویی را می پذیرند اما چرا محدودیت‌ها همیشه سهم مردم است؟ چرا مسئولان برای سفرهای خود از خودروهای لوکس مانند لکسوس و لندکروزر و هواپیماهای اختصاصی حتی برای مقاصد نزدیک و عادی استفاده می‌کنند، اما وقتی نوبت به مردم می‌رسد، توصیه به محدودیت مصرف مطرح می‌شود؟ مردم با خودروهای داخلی کم‌کیفیت، با هزینه‌های سنگین تعمیر و نگهداری و کیفیت و ایمنی مورد انتقاد این خودروها، باید با محدودیت‌های سوختی هم کنار بیایند، اما برخی مسئولان از تمام محدودیت‌ها مستثنی هستند؟

رطب‌خورده منع رطب کی کند؟

اگر صرفه‌جویی ضرورت دارد، باید از خود دولت آغاز شود. نمی‌توان برای مردم نسخه ریاضت اقتصادی پیچید، اما در برخی سازمان‌ها با اموال مازاد دولتی، ضعف در مولدسازی وجود داشته باشد و در برخی سازمانها استفاده روزمره از خودروهای لوکس و هواپیماهای اختصاصی حتی برای مسیرهای کوتاه انجام گیرد، یا سفرهای خارجی بی‌ربط، غیرموثر و پرهزینه که خودم از همراهی با دو مورد آن امتناع کردم، وجود داشته باشد. لاکچری‌بازی سازمانی برخی مسئولین ارشد کشوری و استانی از جیب مردم و بیت‌المال در حالی انجام می‌گیرد که بیشتر مردم درگیر مشکلات اقتصادی و معیشتی هستند. در حالی که مردم را به محدودیت دعوت می‌کنید، چرا جلوی قراردادهای واگذار شده به عده‌ای با ترک تشریفات در گذشته را نمی‌گیرید و یا نمی‌توانید بگیرید؟ در حالی که مردم را به محدودیت دعوت می‌کنید یا کالابرگ متعهد شده را حذف می‌کنید، فرزندان معدود مسئولانی با نام نشان پدرانشان در برخی سازمانهای متعلق به دولت یا شرکت‌های دولتی وارد شده‌اند و نظم نظام اداری را به هم زده‌اند. چرا این نوع مزیت‌ها برای همه شهروندان وجود ندارد؟ در برخی موارد در واردات دارو  و بازار آن و سایر اقلام اساسی چه خبر است؟ در برخی موضوعات نفت چه کسانی حضور دارند با چه درجه شفافیتی؟ همین خود کسی که مردم را به ذخیره سوخت  دعوت می‌کند با طی چه مراحلی در نظام شایستگی اداری به آن مقام رسیده است؟ باید با معدود مسئولانی که به اعتبار نظام، دولت و دیگر مسئولان پاکدست صدمه می‌زنند، برخورد شود.

مردم انتظار امتیاز ویژه ندارند حتی اصلاح الگوی مصرف یا قناعت در شرایط جنگی را می‌پذیرند اما تفاوت‌ها را نمی‌پذیرند؛ انتظار دارند همان‌طور که از آنها انتظار همراهی و صرفه‌جویی می‌رود، برخی مسئولان نیز در عمل پیشگام باشند و فشار تصمیمات اقتصادی و محدودیت‌ها را فقط بر دوش مردم نگذارند.

راه‌های قناعت و صرفه‌جویی عقلایی و مصرف معقول را تجویز کنید.

مردم شرایط جنگی و محاصره را درک می‌کنند اما انگار برخی مسئولین هیچ درکی از شرایط موجود ندارند.