فوری
به گزارش پترومتالز، دکتر مهدی محمدی رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی در گفتوگو با خبرگزاری صدا و سیما با انتقاد از تمرکز صرف دولت بر آمارهای تولید و تناژ، نبود حمایت و تفکر سیستمی در سیاستگذاریها را عامل اصلی عقبماندگی ایران در تولید فولادهای آلیاژی و صنعتی با ارزش افزوده بالا دانست.
محورهای کلیدی این گفتوگو به شرح زیر است:
ظرفیت اسمی فولاد کشور ۵۱ تا ۵۲ میلیون تن و تولید واقعی حدود ۳۰ تا ۳۲ میلیون تن است که نشان میدهد بیش از ۴۰ درصد ظرفیت خالی مانده است.
ایران دهمین تولیدکننده بزرگ فولاد در جهان است، اما از نظر ارزش افزوده قطعاً در میان ۱۰ کشور برتر قرار ندارد.
ارزش افزوده هر تن فولاد آلیاژی ۲ تا ۴ برابر فولاد معمولی است؛ بهطوریکه فولاد صادراتی ما حدود ۴۳۰ دلار و فولاد آلیاژی وارداتی حدود ۱۹۰۰ دلار در هر تن قیمت دارد.
افزایش بیشتر تولید فولادهای آلیاژی باعث میشود در ازای مصرف هر واحد برق و گاز، ارزش افزوده بسیار بیشتری ایجاد شود.
دولت فاقد تفکر سیستمی است و بهجای سیاستگذاری زیرساختی و فکری، صرفاً به دنبال آمار میزان تولید و ارزآوری مقطعی است.
حکمرانی بد دولت مانع از آن شده که صنعت فولاد به سمت تولید فولادهای صنعتی و آلیاژی حرکت کرده و نیاز صنایع پاییندستی مانند خودروسازی و لوازم خانگی را به خوبی تأمین کند.
ویدئوی زیر را ببینید:
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران گفت: امروزه مشکل اصلی صنعت فولاد، میزان تولید نیست؛ بلکه ارزش افزوده است و سیاستگذاریها باید از تولید تن محور به تولید ارزش محور تغییر کند.
وی ادامه داد: اکنون ظرفیت اسمی تولید فولاد کشور حدود ۵۵ میلیون تن در سال برآورد میشود، در حالی که تولید واقعی کشور حدود ۳۲ میلیون تن در سال است.
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران گفت: بنابراین بیش از ۴۰ درصد ظرفیت تولید در این صنعت بلااستفاده میماند ضمن اینکه همان ۶۰ درصدی هم که تولید میکنیم باید دید با چه ارزش افزودهای تولید میشود.
وی با بیان اینکه در بحث ایجاد ارزش افزوده در مقایسه با کشورهای منطقه شرایط بسیار بدی را داریم افزود: ایران دهمین تولیدکننده فولاد جهان است، اما از نظر ارزش افزوده در میان ۱۰ کشور برتر قرار نداریم. در حالی که ارزش افزوده ایجاد شده از هر تن تولید فولاد آلیاژی، بیش از دو تا ۴ برابر وضعیت فعلی است.
محمدی با بیان اینکه مهمتر از ظرفیت خالی در صنعت فولاد، ایجاد ارزش افزوده در تولید است گفت: اکنون فولاد آلیاژی که وارد کشور میشود، هزار و ۹۰۰ دلار در هر تن است، اما فولاد خامی که صادر میکنیم به طور میانگین حدود ۴۳۰ دلار در هر تن است.
وی افزود: این فاصله قیمتی (بین واردات فولاد آلیاژی با صادرات فولاد خام) ناشی از چیست، آیا ناشی از فاصله فناوری است؟ در حالی بسیاری از فناوریها در ایران وجود دارد و خیلی از شرکتهای فولادی، ظرفیتهای تولید فولاد آلیاژی را در داخل کشور در اختیار دارند، اما مشکل اصلی که در این خصوص مطرح است، حمایت نکردن دولت از تولید فولاد با ارزش افزوده بالاتر است، در واقع حمایت لازم برای گذار از ظرفیت تولید و تبدیل حجم تولید (تناژ) به ارزش افزوده انجام نشده است.
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران گذار از «ظرفیت تناژی» به «ظرفیت ارزشی» را بزرگترین دغدغه صنعت فولاد در شرایط فعلی دانست و گفت: به ازای هر کیلو وات ساعت برق یا هر مترمکعب گازی که به این صنعت اختصاص میدهیم، ارزش افزوده بیشتری نسبت به فولاد معمولی ایجاد میشود، بنابراین سیاست گذاری برای ایجاد زیرساخت مناسب در صنعت فولاد فراهم نشده است و دولت فقط به دنبال خروجی است که چند میلیون تن تولید کردید، چه میزان صادر کردید و چقدر ارز آوری داشتید.
وی افزود: درحالی که دولت باید یک سیستم فکری درستی برای توسعه ارزشی صنعت فولاد در نظر بگیرد تا ظرفیت تولید فولاد را از حجم محوری به ارزش محوری و به سمت فولادهای صنعتی گرایش دهد، اگر این اتفاق بیفتد، در آن صورت صنایع پایین دستی مانند خودروسازی و لوازم خانگی نیز تامین و حمایت میشوند.
لینک کوتاه:
https://enfnews.com/?p=78737